Managed hosting door True

Oproep: betaalbaar internet voor Afrikaanse school

 

Hoe sluit je scholen op het Afrikaanse platteland aan op internet? Een satellietverbinding is te duur. De stichting Viafrica, detacheerder IT-staffing en ict-vakblad Computable vragen ict'ers ideeën te komen voor betaalbaar internet voor scholen in Tanzania.

Tanzaniaanse leerlingen voldoen niet aan de landelijke opleidingseisen, omdat hun school geen internetverbinding heeft. Het nationaal curriculum zegt dat leerlingen gebruik moeten kunnen maken van e-mail en het web. Maar een internetverbinding kunnen veel scholen in Tanzania niet betalen.

De scholen aangesloten bij het CLASSworks-project van Viafrica liggen op het platteland in Tanzania (Googlemaps-kaart). In deze gebieden is eigenlijk alleen een satellietverbinding mogelijk. Een beetje bandbreedte kost al snel honderden dollars per maand. De aangesloten scholen kunnen deze bedragen niet opbrengen.

Voldoen aan het nationaal curriculum

Viafrica wil dat deze scholen wel gebruik kunnen maken van internet. Docenten zouden via het web samen lesprogramma's kunnen ontwikkelen en informatie delen. Leerlingen kunnen informatie opzoeken op internet en mailen, zoals het nationale lesprogramma voorschrijft. Het beheer van de servers kan op afstand geregeld worden.

Het uitgangspunt van het project CLASSworks is dat scholen zelf de kosten kunnen dragen. Dat betekent dat een oplossing niet duurder mag zijn dan vijftig dollar per maand per school. Er liggen in de regio Kilimanjaro dertig scholen die aangesloten zijn bij CLASSworks. Viafrica verwacht dat dit aantal gemiddeld met vijftien scholen per jaar zal groeien.

Ubuntu en Windows XP

Iedere school heeft de beschikking over twintig werkstations, waarop Ubuntu en Windows XP zijn geïnstalleerd en zijn met elkaar verbonden via een een Linux-server. De meeste van deze scholen zijn niet aangesloten op het telefoonnet en hebben geen zogeheten 'line of sight' ten opzichte van elkaar.

Viafrica schakelt de hulp in van de lezers van Computable en vraagt je te reageren op de vraag:

Op welke manier kunnen deze scholen op het platteland op internet worden aangesloten?

Wij horen graag je ideeën. Plaats deze als reactie onder dit artikel.

Computable zoekt ict'ers voor Afrika

Computable werkt samen met stichting Viafrica en detacheerder IT-Staffing om scholen in Tanzania te ondersteunen bij het gebruik en beheer van ict. Computable wil Viafrica helpen door een aantal lezers naar Afrika te sturen en vanuit Nederland met concrete oplossingen voor ict-problemen te komen. Komend jaar zullen tien ict'ers naar Afrika gezonden worden. Zij verblijven drie weken in Tanzania of Kenya. IT-Staffing verzorgt de selectie van de ict'ers en betaalt de reis- en verblijfkosten.

Interesse? Meld je aan voor het project. Of bekijk eerst meer informatie.

Dit artikel is afkomstig van Computable.nl (https://www.computable.nl/artikel/2658636). © Jaarbeurs IT Media.

?


Lees meer over



Lees ook


 

Reacties

met packetradio (http://en.wikipedia.org/wiki/Packet_radio) kunnen goedkoop WAN's worden gemaakt.
De snelheid ligt laag maar is genoeg voor web 1.0 en email en dergelijke.
Startpagina heeft een packet radio pagina hier: http://packetradio.startpagina.nl/

Als oplossing voor het ontberen van de zogeheten 'line of sight' ten opzichte van elkaar, is een bridge met behulp van een simpele WiFi router en wat erwtensoep blikken.
(Zie: http://www.ad.nl/groenehart/2488985/Internetten_met_erwtensoepblik.html )
De router kan door een paar zonnecellen en een accu gevoed worden.

De bridge (of meerdere) wordt op een berg of ander punt geplaatst dat wel een 'line of sight' ten opzichte van de te verbinden locaties heeft.

Als de router met Linux draait kan de software eventueel geoptimaliseerd worden voor deze toepassing.

Begrijp uit andere gegevens dat lokaal helemaal geen verbinding beschikbaar is met internet.

Deze zou eventueel met een straal (of laser) -zender / -ontvanger vanaf een stad met een zichtlijn tussen ??n van de scholen kunnen gebeuren. Eventueel met een repeater om de 60km omdat dan de kromming van de aarde een zichtverbinding onmogelijk maakt, tenzij het vanaf twee hoge bergen met enkel laagvlakte ertussen gezonden wordt.

Als dat niet mogelijk is, lijkt me een moon bouce een gedurfd idee: http://en.wikipedia.org/wiki/Moonbounce

Dan is alleen een verbinding mogelijk als de maan "zichtbaar" is, maar wellicht toch voldoende om aan de opleidingseisen te voldoen. In de US hebben veel gebruikers door hun inbel verbinding immers ook geen continue verbinding..

Zorg dat je multinationals zover krijgt dat zij voor dit project satelliet verbindingen sponsoren. In het kader van verantwoord ondernemen. Als de satelliet verbinden er eenmaal zijn kun je in alle rust op zoek naar een alternatief.

Even los van dit soort lovenswaardige initatieven van Computable, Viafrica en it-staffing:

Heeft er al eens een organisatie gepraat met "het nationalaal curriculum" in Tanzania om te kijken of hun eisen wel realistisch zijn?

Even doorgaande op de genoemde zaken.

Soepblikken (hoe kom je er op :)), is een mooie manier om connecties te maken tussen verschillende plekken.
Wel moet aandacht besteed worden aan het feit dat er vrij veel stof is (ik kan niet vinden hoe de soepblikkken daarmee omgaan).
Die soepblikken kunnen worden voorzien van reclame
en dus is sponsoring een goede mogelijkheid.

Uitgaande van veel scholen naar een centrale plek en dan kijken hoe daar internet beschikbaar wordt gemaakt (middels moonbounce?)

Nadeel is wel dat er ook grote afstanden zonder leven zijn (mensen lopen uren van/naar school). In de steden speelt het niet zo ernstig als op het platteland.
Op het platteland (woord zegt het al) is niet direct een berg. De centrale plek wordt dan iets lastiger.
Hoe hiermee om te gaan?

Als er gesponsord kan worden, dan
http://en.wikipedia.org/wiki/Long-range_Wi-Fi
(langste afstand van unamplified wifi = 279 km)

Allen hartelijk dank voor de reacties. Een aantal opmerkingen en toevoegingen naar aanleiding van de suggesties.

@Gosse: er is internet beschikbaar in Moshi via een satelliet. Ons kantoor maakt daar gebruik van. De kosten zijn nogal hoog:
Dedicated Bandwidth:
32kbps/32kbps $240 Vat = $288
64kbps/32kbps $400 Vat = $480
64kbps/64kbps $600 Vat = $720
128kbps/64kbps $1200 Vat = $1440
128kbps/128kbps $1500 Vat = $1800
256kpbs/128kbps $2000 Vat = $2400

@Carlos: sponsoring is natuurlijk een optie, maar dan alleen voor de investeringen. We willen niet dat de scholen afhankelijk zijn van goedbedoelde, maar niet voor de eeuwigheid durende, initiatieven vanuit het buitenland. Er zijn al teveel projecten die instorten na terugtrekking van de buitenlandse partner.

@Pascal: we zijn in gesprek met de overheid over het curriculum. Het is inderdaad niet realistisch. Het veranderen hiervan is lastig en vergt vermoedelijk een vrij lange lobby. We zijn daar ook mee bezig samen met andere belanghebbenden.

@Tim: internet op centrale plekken beschikbaar maken kan werken, maar de scholen liggen dusdanig ver uit elkaar dat dit heel veel tijd kost qua transport van de leerlingen. Te meer daar veel scholen geen bus hebben en de wegen ook niet altijd even begaanbaar zijn. Tevens wordt je bereik dan veel minder omdat je nooit alle leerlingen van een school regelmatig kunt verplaatsen voor een les.

Is er geen mogelijkheid om een bedrijf te starten in de buurt van de school, waar de leerlingen kunnen werken, en van de winst van het bedrijf wordt de internet-verbinding (via satelliet) betaald en wordt de school gesponsord.
Voordeel is dat de leerlingen opgedane kennis direct kunnen gebruiken in het bedrijf -> lokale mensen blijven daar en gaan niet naar de stad. Bovendien hebben ze een baan (dus inkomen).
Is er al eens gesproken met andere instellingen/bedrijven in de buurt van de school om samen de kosten te dragen van een verbinding, waarbij de verbinding gedeeld wordt naar ratio van de betaling.
Ook al eens gekeken/gesproken met diverse NGO's die lokaal zitten en gebruik willen maken van internet? Ik weet van diverse NGO's dat er gebruik gemaakt wordt van Satelliet-verbindingen, waarbij degene die het als eerste opricht, dit lokaal verder verdeeld, zodat er een kleine winstmarge was, zodat er voor/door de NGO gewerkt kon worden. Dit gebeurt in samenwerking met DRASTIC (http://www.drasticom.org/)

Is er wel behoefte aan internet en zijn er wel computers, de kennis om die te gebruiken en stroom? De vraag zoals die er nu ligt is veel te breed en te algemeen om te beantwoorden. Een antwoord zal er wel komen maar dat is alleen de technische (simpele) kant van het verhaal. Van 1996 tot en met 1998 heb ik les gegeven als computer docent op een schooltje in de bush van Afrika (Maralal, Noord Kenya) en ik vraag me stellig af of men aldaar niet meer behoefte had een een zekere mentaliteits/cultuur verandering dan aan een nieuw stuk techniek. Dit zegt overigens niets over IQ verdelingen (ik heb ondervonden dat daar geen verschillen in zijn tussen pakweg Nederland en de Samburu gebieden) maar des te meer over cultuur verschillen.

Als de scholen dichtbij radio's staan is internet via dit medium wellicht het eenvoudigst te realiseren. Behalve link in eerste reactie zie ook dit uitgebreide artikel in Linux Journal (http://www.linuxjournal.com/article/6299). Denk dat je zoveel mogelijk gebruik moet maken van wat er voor handen is. En dit dan zoveel mogelijk delen.

Ook is online connectie wellicht niet nodig voor een internet experience. Een selectie van websites die local draaien (proxy/copy) en regelmatig ververst worden zou een optie zijn.

@ Raphael: Viafrica ondersteunt op dit moment zo'n 60 scholen en internet zou een enorme aanvulling zijn op de mogelijkheden voor de docenten. Ik ben het met je eens dat dit zonder ondersteuning zeer waarschijnlijk niet van de grond komt, maar dat is dus juist wat wij bieden. Deze vraag is inderdaad een technische, maar wordt ingebed in een veel bredere context.

@ Rob: de servers die Viafrica nu gebruikt hebben inderdaad een mailserver en webserver om een internet ervaring te simuleren. Het updaten van het materiaal dat op de servers staat is enorm tijdrovend vanwege de slechte bereikbaarheid van de scholen (rurale ligging en slechte wegen). Daarnaast zijn de scholen nu afhankelijk van de content die wij aanbieden.

Neem eens contact op met STRATOS in Den Haag.
Zij hebben een Oost-Afrika man ter plaatse

Hay Joost,

Uitgaande van de mogelijkheden van radio zou je op deze manier ook kunnen updaten. Niet alleen jullie pre-selectie, maar ook wat door de leerlingen/leraren wordt aangedragen.

Kijk eens voor inspiratie bij: http://www.pagegetter.com/

Zij bieden dienst aan voor het zoeken en ophalen van pagina(s) via mail. Dit zou het probleem van fysieke updates een stuk kleiner maken.

Als je updates en zoekopdrachten in de dal uren verwerkt kan dit ook wellicht schelen in de kosten van de uiteindelijk internet verbinding.

Succes,
Rob.

En wat mij nog net te binnen schoot ... wimax, of long distance wi-fi (http://www.technologyreview.com/Infotech/20432/?a=f). Wimax is hotspot al mee bezg in Tanzania begreep ik.

G.Rob.

Inderdaad via radio golven. Router obv windenergie boven op een heuvel/berg zodat er verbinding met een stad gemaakt kan worden waar internet is en het werkt. Heb dit zelf in Malawi opgezet en hoewel het niet super snel is, kan ik hiervandaan remote bij hen inloggen.

Of het legaal is weet ik eigenlijk nog niet, zal waarschijnlijk per land verschillen.

Dit heeft alleen zin als de docenten/leerlingen ook met een computer kunnen en willen omgaan. Mijn vader heeft een soortgelijk initiatief ontplooid in Congo voor een radiozender waar binnen afzienbare tijd geen enkele computer meer bruikbaar was na besmettingen met virussen, verdwijning van onderdelen of zelfs hele apparaten en ondeskundig gebruik.
Overigens, ik vind wel dat dit primair een verantwoordelijkheid is van de Tanzaniaanse overheid en niet van de scholen zelf. Het is duidelijk dat die overheid het af laat weten, maar het lijkt me noodzakelijk om naast het zoeken van allerlei mogelijkheden via particuliere initiatieven ook via andere wegen de overheid onder druk te zetten om hun verantwoordelijkheid te nemen.

Ik heb wat ervaring met internet/e-mail via packetradio in Noord-Oeganda. Het werkt, maar het is erg langzaam en kwetsbaar. Er zitten veel schakels in de keten tussen 'provider' en 'gebruikers' die in de praktijk regelmatig uitvallen en alleen door experts weer aan de praat gemaakt kunnen worden.

Ik zou toch voor de internet-via-satelliet optie gaan.

Je zou dit kunnen financieren door een internetcafe naast de school te starten.

Creeer een line of sight m.b.v. vliegers of desnoods een gas gevuld object dat op zekere hoogte kan zweven. Simpel, goedkoop en voldoet prima.

Mijn voorstel is om de prioriteit te veranderen in het Nederlandse budget van 4.8miljard euro per jaar voor ontwikkelings samenwerking van hulp b.v. in de vorm van eten naar hulp in de vorm van internet capaciteit. Voor b.v. 200miljoen euro per jaar, verstandig ingekocht bij Inmarsat, Intelsat etc. moet voldoende bandbreedte te verwerven zijn voor tienduizenden scholen in o.a. Afrika.

Een Chinees gezegde is: "Als iemand honger heeft, moet je hem geen vis geven maar een visnet". De jeugd onderwijs geven ondersteund door lesprogramma's via internet komt voor mij heel dicht bij een structurele oplossing voor de problemen in Afrika.

Er is al veel IT-kennis aanwezig in Afrika , en jaarlijks komen grote aantallen Afrikanen op de arbeidsmarkt met IT en internetervaring. Het probleem voor hen is echter dat er geen geschikt werk is. De Nederlandse IT-initiatieven op het gebied van onderwijs in Afrika zijn een goede zaak, maar het aspect van werkgelegenheid zou meer aandacht kunnen krijgen. Er gaan straks Nederlandse IT-ers naar Afrika gestuurd worden, terwijl daar ook lokale IT-ers zonder baan zijn: kunnen die niet beter ingezet worden? We zouden zelfs de in Afrika beschikbare IT-capaciteit aan kunnen gaan bieden aan Nederlandse bedrijven: offshoring zorgt (zoals India laat zien) voor werk en inkomsten. Outsourcing naar Afrika gebeurt vanuit Nederland nog nauwelijks, maar zou mede door dit soort initiatieven meer aandacht kunnen krijgen. De samenwerking wordt dan ook meer gelijkwaardig, in plaats van alleen 'hulp'. Verschillende Afrikaanse landen bieden reeds een groot scala van offshore IT- en BPO-diensten aan. In oktober vindt er in Abuja (Nigeria) weer een conferentie over plaats: www.gpic.nl/OutsourcingAfrica.pdf

Ik ga er vanuit dat jullie al naar andere initiatieven hebben gekeken, om deze kennis te hergebruiken. Een voorbeeld is: http://comtechreview.org/winter-2004-2005/000283.html

Als het netwerk er ligt kan je ook gebruik maken van peer-to-peer technologie om data over en weer te krijgen. Denk bijvoorbeeld aan MS Groove, zodat documenten e.d. via meerdere bronnen kunnen arriveren wanneer er een verbinding beschikbaar is. (optimaal gebruik van de bandbreedte)

Zo even snel bezien op de kaart liggen alle scholen in een straal van ongeveer 30 km rond de kilimanjaro/Mount Manwezi.

In hoeverre is het een optie om vanaf een bergtop een straalverbinding op te zetten met een grote stad in de buurt om zo aansluiting te kunnen krijgen op een land line?

Nairobi 200 km
Mombasa 300 km (e.v. via Voi wat ong. halverwege ligt)
Tanga 300 km

Vanuit hier zou je dan een WiFi/WiMax (mesh)netwerk op kunnen zetten. Welke je tegen een vergoeding beschikbaar stelt aan meerdere spelers in de omgeving.

Zie de al eerder vermelde verwijzing naar http://en.wikipedia.org/wiki/Long-range_Wi-Fi.
De EsLaRed heeft met WiFi technologie een verbinding van 279 km weten te overbruggen in een soortgelijk project: http://eslared.org.ve/english.htm

Je kunt natuurlijk langlopende (5 ? 10 jaar) sponsorcontracten afsluiten met sponsorlanden (of de EU, VN, etc...) vanuit hun ontwikkelingsbudget en een deel door Tanzania/Kenya laten betalen.

wellicht zijn er ook bedrijven en universiteiten of andere wetenschappelijke instellingen die gebruik willen maken van een internet verbinding in de buurt van de Kilimanjaro... (die gebruiken nu waarschijnlijk ook allemaal een dure satelliet verbinding).

Als je de infrastructuur in een stichting stopt, dan kan je de diensten erover splitsen en verschillende tarieven afspreken voor bijvoorbeeld bedrijven, educatieve doeleinden, hotels en individuen die minuten inkopen voor hun laptop (toeristen).

1 woord: Satelliet. Die hangen vooralsnog ook nog wel is boven Afrika. Hoef je ook geen zendmasten/line of sight oplossingen neer te zetten. Stroom is essentieel.

Inderdaad lijkt mij een satelliet het meest 'eenvoudige', overal bereikbaar, centraal beheerd..

Om zo'n ding in de ruimte te hangen zal er toch iets van een vergunning nodig zijn. Neem dan in de voorwaarden op dat een deel van de bandbreedte voor een langere periode (bv 10 jaar) gratis voor scholen beschikbaar moet zijn en de overige bandbreedte kan de exploiterende organisatie commercieel verhandelen.

In Tanzania is het netwerk voor mobiele telefoons zeer goed ontwikkeld. Hou het simpel en sluit enkele stand alone werkplekken aan op een mobiel. Nog een voordeel: geen risico op virussen in je netwerk.

Het lijkt mij zinnig om in dat land niet zozeer te focussen op het gebruik van internet via computers, maar ook te kijken naar andere digitale middelen. En vooral om te kijken hoe de Afrikanen er zelf over denken. Zouden ze behalve naar de techniek ook naar de andere elementen van Vier in balans kijken?

In de reacties valt te lezen dat sponsoring niet echt gewild is bij dit initiatief omdat scholen dan afhankelijk worden van de 'grillen' van een bedrijf. Maar in Nederland is het niet anders. Veel basisscholen maken gebruik van gratis internet via het aanbod van KPN.

Ben deze zomer twee weken in Burkina Faso geweest. Dorpje bezocht op platteland, agrarische gemeenschap, daar een aantal dagen verbleven onder begeleiding van zoon van dorpshoofd die in Wageningen gestudeerd heeft.
Geen elektriciteit, TV, auto, asfalt weg, wegwijzer, supermarkt te bekennen.
Technische voorzieningen: handbediende waterpomp, graanmolen op diesel, mobieltjes, fietsen, brommers.
Mobieltjes worden opgeladen door met brommer vijf kilometer naar stad te rijden en daar te laten opladen.

Er is een lagere school (gesticht door Unicef). We hebben goede contacten met onderwijzers. Hebben project gedaan om schooltuin te stichten en beroepsonderwijs (agrarisch) te faciliteren.

Deze gemeenschap zou gebaat kunnen zijn bij introductie van computers, inclusief Internet verbinding, mits goed begeleid. Dit is meer dan een technisch vraagstuk (ben het eens met reactie rboers). De enige die dit introductieprogramma redelijkerwijs zouden kunnen doen zijn de locale onderwijzers. Het zou helpen deze mensen te faciliteren.

Volgens mij is technisch gezien het volgende nodig: (1) klein netwerkje met enkele computers op school, (2) elektriciteitsvoorziening hiervoor op basis van zonne-energie, (3) een GPRS verbinding met Internet via bestaande GSM infrastructuur, (4) slimme replicatie-oplossing om content lokaal te cachen.

Ik heb een dag in de week beschikbaar om hier vanuit Nederland aan te werken.
Verder wil ik groot deel van vakantietijd en -geld besteden om ter plekke te gaan kijken en helpen.

Zou graag dit als een pilotproject aanmelden om te kijken hoe je met beperkte middelen een Internet verbinding kunt realiseren en effectief benutten om deze gemeenschap te helpen hun eigen toekomst vorm te geven.

Met vriendelijke groet,
Frans Maas

Problemen in Afrika schreeuwen altijd om een MacGyver-oplossing. Met andere woorden: werk met wat er al is.

Als ik het goed heb zijn de meeste (ook de gedoneerde) pc's tegenwoordig standaard voorzien van een telefoonmodem (56k6). Die kunnen goed omgaan met een analoge verbinding dus kan je daarnaar gaan zoeken.
Het vinden van LF-radioapparatuur zal ook niet zo'n enorm probleem zijn. Dus zou je ervoor kunnen kiezen met 2 half-duplex verbindingen (1 zenden, 1 ontvangen) een netwerk aan te leggen.
Het bereik van LF is voldoende groot om te voorkomen dat je ergens onbeheerde (dus diefstalgevoelige) hardware moet plaatsen. En de kosten zijn binnen de perken te houden.

Of weet er iemand een reden te verzinnen waarom dit niet zou werken?

Ik ben bezig met het opzetten van een ecolodge in de Usambara mountains. De lodge moet voor een ontwikkeling van de omgeving zorgen. (zie voor details www.MamboViewPoint.nl)
Het krijgen van een internetverbinding is zelfs in onze rurale regio geen probleem. Via een GSM/EDGE (CELTEL of VODACOM) of via een straalverbinding naar een landline van de TTCL (de plaatselijke KPN).
Er zijn echter 2 problemen:
De doorvoersnelheid is abominabel slecht. Edge beloofd 300kb/s maar in de praktijk komt het vaak niet hoger dan 9kb/s. Ook bij de landlines en satelietverbindingen zijn dergelijke effekten met name door een forse overboekingsfactor. Bovendien zijn de verbindingen verschikkelijk duur (1 tot 2 dollar per MB)
Op deze manier kan ik als ondernemer dus niet nog eens bv een school op mijn verbinding aansluiten omdat dat mijn eigen verbinding nog meer vertraagd en bovendien te duur is. Verder blijkt de verbinding van Tanzania naar de buitenwereld bar slecht (probeer maar eens een .co.tz domein op een server in Tanzania)Onze homepagina is dan ook gehost in europa. Aldus hebben eigen straalverbindingen geen zin, daar wordt het niet sneller van. Mijn Edge modem werkt in de bush vaak sneller dan in Dar es Salaam.
Het wachten is op goede breedbandige verbindingen tegen een betaalbare prijs. Waarom kan dat overal behalve in Afrika vraag ik mij af. Naar verluid zou er in 2010 een glasvezelverbinding voor Tanzania ter beschikking komen die samen met een WiMax netwerk voor een goede verbinding moet zorgen, tegen (hopenlijk) een betaalbare prijs. Ik kan niet wachten...

Vacatures

Stuur door

Stuur dit artikel door

Je naam ontbreekt
Je e-mailadres ontbreekt
De naam van de ontvanger ontbreekt
Het e-mailadres van de ontvanger ontbreekt

×
×